สิ่งที่ผู้ใหญ่ให้ความสำคัญกับสิ่งที่เด็กให้ความสำคัญนั้นต่างกันเสมอถึงแม้การโฉบไปหยิบจับความอาลัยอาวรณ์เข้ามาอยู่ในกำมือได้อย่างว่องไว จะฟังดูพิลึกพิลั่นแค่ไหน ผู้คนอาจยังพอจินตนาการจับลำเนาได้สามถึงสี่ส่วน สิ่งต่าง ๆ นี้จึงไม่เป็นเพียงพิธีการที่เราสร้างขึ้นเพื่อปลุกเร้าให้หวนคิดถึง แต่เป็นการทบทวนทุกอดีตที่เคยมีเราเป็นศูนย์กลาง แม้แต่สิ่งที่เราทำผิดพลาด ความอิจฉา ความน่าอับอาย ที่ชวนให้ความเย็นจับตัวไล่หลังมายันต้นคอในบางครั้งการหวนคิดถึงสิ่งเหล่านี้เสมือนได้ย้ำเตือนความเป็นมนุษย์ ไม่มีผู้วิเศษและเป็นเลิศ มีเพียงผู้ที่พังทลายล้มเหลวแม้ในขณะที่ความพยายามเข้มงวดถึงที่สุด ข้อบกพร่องของตัวเราที่ผู้อื่นมอบให้ ข้อบกพร่องของผู้อื่นที่ตัวเรามอบให้ ความผิดพลาดรายล้อมยามเราวิ่งเล่นรอเวลาให้สะดุดล้มซ้ำแล้วซ้ำอีก รอให้เรียนรู้ที่จะเข้าใจผู้อื่น รอให้เรายอมรับตัวเองเหมือนเพื่อนในวัยเด็ก 

เหมือนรักแรก เหมือนครอบครัว เหมือนแผลเวลาหกล้ม เหมือนเสียงร้องเวลาดีใจ เหมือนความอบอุ่นจากทุกถ้อยคำปลอบโยนคอยปลอบประโลมเราจนรุ่งเช้าจนเสียงของความผิดหวังจางหายไป

ความยากจนทำงานกับเราจนฝังรากลึกเข้าไปในกระดูก มันไม่เคยแม้แต่ต้องพยายามเพื่อยึดเกาะ มีเพียงเราที่ต้องคว้าออกไปยึดพื้นดินใต้ฝ่าเท้าไว้ให้มั่น จนกว่าคลื่นพายุจะซัดทุกอย่างกระจัดกระจายไปเหมือนอย่างเคย วันแล้ววันเล่าการได้เฝ้าดูสิ่งใดเติบโตชอนไชขณะรอบข้างกำลังกลายเป็นดินโคลนแหลกเหลว ยังนับเป็นสิ่งสวยงามหากความจนอนุญาตให้เราเบิกตามอง

การเลือกใช้นั่งร้านเป็นภาพแทนของครอบครัวที่ซ้อนต่อกัน ความสมดุลประคับประคองให้เกิดรากฐานที่แข็งแรง มักพบในการซ่อมแซม ปลูกสร้างอาคาร ที่อยู่อาศัยงาน ones ใช้ผ้าใบเขียวทอดยาวปกคลุมไม้ที่ยึดต่อกันเป็นฉากหลังอันว่างเปล่า มีเพียงต้นไม้ที่ดูมีชีวิต และต้องการที่อยู่อาศัยใหม่โยกย้ายจากกระถางอันเล็กแคบไปยังผื่นดินใหญ่เพื่อเติบโต เป็นตัวแทนของผู้อพยพที่ต้องย้ายถิ่นฐานจากเหตุทางการเมือง ความขัดแย้งระหว่างประเทศผู้หญิงจำนวนมากที่ถูกกดขี่ ถูกปฎิบัติอย่างไม่เป็นธรรมในประเทศที่ยึดหลักศาสนาอย่างเคร่งครัด และมีสังคมชายเป็นใหญ่

ฉันได้แบ่งปันช่วงเวลาแห่งความทรงจำกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเวลาที่เหมือนโลกทั้งใบเคลื่อนที่ไปกับฉัน หัวใจเต้นผิดจังหวะไปมาจนแทบกระเด็นกระดอนผมหางม้าของเธออยู่ตรงหน้า เราจับมือกันไปมาจนมือฉันเริ่มเปียกความเปียกนั่นซาบซึมมายังดวงตาด้วยหรือ โปรดให้อภัยกับความไม่รู้ประสาตื่นเต้นเหมือนนั่งรถไฟเหาะที่จะพาเราล่องลอยออกไปไกล โปรดให้อภัยความกลัวที่โลดแล่นอย่างไม่รู้จุดหมายปลายทาง

ตนของผู้ให้กำเนิด

ไฉนความสำคัญของการเป็นมารดาจึงหนักอึ้ง

กองไม้ที่ล้มระเนระนาดยังมากด้วยราคาหากต้องแลกทั้งชีวิตเพื่อสรรพสิ่ง

ผู้สร้างสรรค์เลือกใช้รากไม้แทนสรรพสิ่ง รากสีขาวบริสุทธิ์ และศักดิ์สิทธิ์ความเชื่อที่แตกต่างกันไปตามหลักศาสนา เลียนแบบท่าทางของพระแม่มารีที่โอบอุ้มพระเยซูคริสต์ไว้ในอ้อมกอดตัดทอนเหลือเพียงพืชที่พบได้ตามสวนหลังบ้าน หรือตามซอกซอย

สวนมีผลต่อร่างกาย และ พฤติกรรมของเราอย่างไร

ผู้สร้างสรรค์มักใช้พืชประดับไว้ข้างกายผู้หญิง เช่นเดียวกับงาน Sanctuary ที่เลือกใช้พืชสีเขียวโอบรัดร่างกาย เสมือนเป็นผู้กำหนดทิศทาง ควบคุมขอบเขตของอิสรภาพ พืชประดับในสวนสามารถสะท้อนถึงเครื่องมือทางสังคม วัฒนธรรมอันหล่อหลอมจัดระเบียบร่างกายของผู้หญิงได้เช่นกัน

ร่างกายของผู้หญิงถูกจำกัดให้อยู่ในขอบเขตที่ยอมรับได้จากสังคมเช่นเดียวกับกระถาง หรือพืชพรรณที่ถูกจัดวาง หากออกนอกขอบเขตจะกลายเป็นวัชพืชต้องถูกตกแต่ง หรือกำจัดเช่นเดียวกับโครงสร้างทางสังคมที่กัดเซาะเสรีภาพในการแสดงออกทางร่างกายจนสูญสิ้นเหลือเพียงความสวยงามตามมาตรฐานของสังคม

ชายในความฝัน

หลับใหลชั่วนิรันดร์

โบยบินและทิ้งทุกอย่างไวัข้างหลัง

ผู้ไม่มีปีกได้เพียงเฝ้าคอย

ผู้สร้างสรรค์ระลึกถึงบทสนทนาเล็กน้อยที่หลงลืมไปหลายส่วนของบิดาที่มักหัวเราะและสนุกสนานอยู่เสมอเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น บนโต๊ะยาวหนึ่งร้อยเซนติเมตร เก้าอี้ที่ไม่เข้าคู่ทรุดโทรมจากการใช้งานถูกวางให้ขยับได้ง่ายตามการใช้สอย แต่เรายังมีที่ประจำยังมีเก้าอี้ตัวโปรดซ้ำเดิมมาเป็นเวลาเกือบ 20 ปี ผู้สร้างสรรค์ยังคงหวงแหนพื้นที่แห่งการสนทนานี้ไม่เปลี่ยนแปลง

ช่วงเวลาที่เราสูญเสียทุกสิ่งจากผู้ที่พร้อมมอบให้เราได้ทุกอย่างเราที่เป็นผู้ทุกข์โศกอยู่เสมอกลับกลายเป็นคนเริ่มเรียนรู้ที่จะรัก ความเจ็บปวดที่เรามองเห็นแทรกซึมไปด้วยสีสันของความสุขความอบอุ่นของความทรงจำในสิ่งที่ไม่อาจหวนคืนมองเห็นถึงสิ่งต่าง ๆ จะพาเราออกไปไกลมองเห็นถึงความพยายามของพ่อ ได้เติมเต็มรอยรั่วไว้มากแค่ไหนช่องว่างเล็กที่ความเศร้าคืบคลานมาได้เสมอบัดนี้ผู้ที่สามารถปิดช่องว่างนั้นได้มีเพียงเราผู้เดียว

กลุ่มฝนซัดสาดไร้ซึ่งที่มา ความเย็นยะเยือกยากที่จะกลบฝังร่องรอย ขยายความรุนแรงหลั่งไหลทั่วเรือนร่างซัดกระหน่ำจนเปียกชื้น ตอกย้ำแอ่งหลุมลึกไม่อาจแห้งสนิท ดิน หิน ไม่อาจเติมเต็มช่องว่างได้เพียงปล่อยสายฝนพัดพา สายน้ำอันน่าอภิรมย์รสขมปนหวาน

อ่อนโยน  เปราะบาง  เข้มแข็ง ตัวตนอันซึ่งเป็นที่รักของผู้คนอยู่เสมอ การโอบกอดความสัมพันธ์ทางกายกับคนผู้นี้ดูไม่ง่ายดายนักในบางครั้งเสียงหัวเราะถูกแทนที่ด้วยการร่ำไห้ ตัวตนถูกเว้นว่างในชั่วขณะที่ผ่อนปรนให้อ่อนไหว สะท้อนให้เห็นความรักใคร่ วิธีที่ผู้คนหยิบยกซึ่งกันและกันยามไม่ถูกแต่งแต้มสิ่งใด

มอบมันให้กับผู้ที่ต้องการ

มอบมันให้กับผู้เป็นที่รัก

มอบมันให้กับผู้รับใช้

มอบมันให้กับชีวิตและความตาย

เห็นทุกอย่างและตาบอดทั้งหมด

หญิงรักหญิงความสัมพันธ์ที่เรียบง่าย ไม่จริงจัง เหมือนเด็กเล่นกันในสายตาผู้ใหญ่นั่นคือสิ่งที่ผู้สร้างสรรค์พบเจอตั้งแต่วัยเยาว์ เสมือนกำลังพูดถึงไม้ประดับในสวนมีหน้าที่เพียงเบ่งบานอยู่ในที่ที่กำหนด ไม่ขัดแย้ง ปราศจากเสียง เมื่อฤดูกาลเปลี่ยนหน้าดินจะถูกโละขุดรื้อถอนรากถอนโคนออกไป  ไม้ประดับถูกแปรเปลี่ยนคาดหวังให้กลายเป็นไม้ยืนต้นตัวตน ความสัมพันธ์นี้ก็จะจางหาย ผู้หญิงยังถูกคาดหวังให้แต่งงานมีลูกในสักวัน การปฏิเสธผู้ชายหรือการเลือกผู้หญิงด้วยกันยังถูกมองเป็นความผิดปกติของสภาพจิตใจ  ความเย็นชาทางเพศมากกว่าจะเป็นตัวตนหรือความรักที่แท้จริงหญิงรักหญิงจึงเป็นเพียงร่มเงาไว้พึ่งพิงไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ยืดยาว

การละเลยตัวตน ด้อยค่าความสัมพันธ์นี้ยังเป็นการลบเลือนประวัติศาสตร์การต่อสู้เพื่อความเท่าเทียมความหลากหลายทางเพศมาจนปัจจุบัน